فصل اول – تعاریف و کلیات

ماده 1

در این آیین‌نامه، اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به کار می روند:
الف – نظام صنفی کشاورزی: قواعد و مقررات و تشکلهای حرفهای است که در جهت ایجاد تشکیلات، تعیین وظایف و اختیارات، ساماندهی و نظم‌بخشی و حمایت از حقوق افراد شاغل در بخش کشاورزی و منابع طبیعی تنظیم و تنسیق می‌گردد.
ب – فرد صنفی کشاورزی: هر شخص‌ حقیقی‌ یا حقوقی‌ که‌ در یکی‌ از مشاغل تولیدی و خدماتی کشاورزی و منابع طبیعی ‌فعالیت خود را در زمینه بهره‌برداری از منابع آب، خاک و منابع طبیعی به منظور تولید محصولات کشاورزی، گیاهی و حیوانی (محصولات غذایی یا مواد خام صنعتی با منشأ گیاهی و جانوری) در یک یا چند نوع از رشته های هفتگانه زیر قرار می‌دهد:
۱. زراعت
۲. باغداری و درختکاری مثمر و غیر مثمر
۳. دامپروری، دامداری، تولیدات دامی، زنبور عسل و کرم ابریشم
۴. طیور و ماکیان
۵. آبزی پروری و صیادی (شیلات)
۶. جنگلداری، جنگلکاری، مرتعداری، آبخیزداری و بیابان زدایی (منابع طبیعی)
۷. آن بخش از خدمات و صنایع تبدیلی بلافصل کشاورزی با یک مرحله تبدیل که نوعا از طریق روستائیان و عشایر انجام می شود.
تبصره- در صورت بروز اختلاف در مصادیق رشتههای موضوع جزء(۷) این بند، نظر هیئت عالی نظارت بر سازمانهای صنفی کشور لازم الاجرا است.
ج- واحد صنفی کشاورزی: هر واحد تولیدی یا خدماتی کشاورزی‌ و منابع طبیعی که‌ بصورت ثابت یا سیار توسط‌ فرد یا افراد صنفی‌ کشاورزی با اخذ پروانه کسب کشاورزی برای فعالیتهای موضوع بند (ب) این ماده دایر بوده و یا دایر می شود.
تبصره) اشخاص حقیقی یا حقوقی که طبق قوانین جاری موظف به اخذ مجوز فعالیت یا پروانه تأسیس بهرهبرداری، اشتغال از دستگاهها هستند، چنانچه مبادرت به عرضه مستقیم کالا یا خدمات موضوع این آیین‌نامه نمایند، مکلفند علاوه بر دریافت مجوز فعالیت یا پروانه مذکور، با رعایت این آیین‌نامه و بر اساس قانون نظام صنفی نسبت به اخذ پروانه کسب اقدام نمایند.
د- صنف: گروهی از افراد صنفی کشاورزی که ماهیت فعالیت آنان از یک یا چند نوع فعالیت همگن بوده و در هریک از رشتههای هفتگانه موضوع بند (ب) این ماده قرار میگیرند.

هـ - اتحادیه صنفی کشاورزی: مجموعهای از اشخاص حقیقی و حقوقی موضوع بندهای (ب) و (ج) این ماده که پس از‌ تایید در وزارت جهاد کشاورزی رسمیت یافته و در چهارچوب مواد (۵۸۴) و (۵۸۵) قانون تجارت به ثبت می رسند و دارای شخصیت حقوقی غیر دولتی می باشند.
و- پروانه کسب کشاورزی: مجوزی است که طبق مقررات این آیین نامه برای فعالیت در مشاغل کشاورزی موضوع بند (ب) این ماده به صورت موقت یا دائم از سوی اتحادیه صنفی کشاورزی شهرستان مربوط به فرد صنفی کشاورزی واجد شرایط داده می‌شود.

تبصره 1 ماده 1

 دستورالعمل نحوه تعیین حداقل ابعاد اقتصادی برای صدور پروانه کسب کشاورزی با همکاری دبیرخانه هیئت عالی نظارت بر اصناف کشاورزی ایران و اتاق اصناف کشاورزی ایران تهیه و پس از تصویب در یاد شده توسط وزیر جهاد کشاورزی برای اجرا ابلاغ می گردد.

تبصره 2 ماده 1

تحصیل این پروانه داوطلبانه بوده و مانع فعالیت کشاورزی نیست، لکن تنها دارندگان این پروانه از مزایای آن بهره مند خواهند شد.

ماده 2

ساختار نظام صنفی کشاورزی شامل اتحادیه صنفی کشاورزی، اتاق اصناف کشاورزی شهرستان، اتاق اصناف کشاورزی ایران، کمیسیون نظارت بر اصناف کشاورزی شهرستان و هیئت عالی نظارت بر اصناف کشاورزی ایران می باشد.